عشقی که هنگام نفوذ به درون ما نرم می کند،

                                             ناب می کند،تازه می کند،

                             بازسازی می کند

عشق‌ورزیدن و دوست‌داشتن، موهبتی‌ست الهی. عشق، همان گلی‌ست که در جان انسان ‌شکوفه می‌زند و رایحه‌ی آن، همان نوازشگر سرمستی‌ست که مشام زندگی و سرزندگی جهان را می‌نوازد.عشق، تنها گلی‌ست که در همه‌ی فصل‌ها می‌شکفد.عاشقی، تنها راه رهایی جهان‌ست؛عشق، تنها نمونه‌ی آزادی جهان است.زندگی بدون عشق، به درخت بدون شکوفه می‌ماند.عشق، ما را از خاکِ زندگی روزمره بلند می‌کند و تا افلاک عروج می‌دهد.عشق -بی‌تردید- زمینی نیست، آسمانی‌ست؛ در آسمان زاده می‌‌شود، در آسمان می‌بالد و در دل و درون آسمان می‌آرامد. عاشقان نمی‌میرند؛عشق، تجربه‌ی جاودانگی و بی‌مرگی‌ست. اگر که عشق نباشد، زندگی، زندگی نیست؛ چیزی‌ست شبیه زندگی.و چه خوشبخت است آن‌که دلش به عشق زنده می‌شود، نفسش در عشق فنا می‌پذیرد و روحش در عشق بقا می‌گیرد.و چه خوش سروده است آن بلندآوازه‌ترین شاعر عاشق‌پیشه‌ی جهان، خواجه‌ی رندان، حافظ شیرین‌سخنِ شیرازی‌مان که می‌گفت:  «هرگز نمی‌میرد آن‌که دلش زنده شد به عشقثبت است بر جریده‌ی عالم دوام ما»عشق، حکایت حالِ هستی‌ست؛و آن جذبه و طلب و شوری که هر پدیده‌ی چالاک، در گستر‌ای ناپیداکران کائنات، رو به کمال می‌کشاند-عامل و نیرویی به غیر از عاشقی نیست.اگر عشق نبود، کسی کاری نمی‌کرد.اگر عشق نبود، هیچ نسیمی دل‌انگیز، در بامدادانی سِحرآمیز، گیسوان گیاهان را به بازی نمی‌گرفت.عاشقی، نیازمند رهایی و بی‌مرگی‌ست: عاشقان نمی‌میرند؛ عشق، تجربه‌ی بی‌مرگی‌ست!...

ماهنامه شماره 60شادکامی